بي رغبتي و يا به اصطلاح فراري بودن دانش آموزان  از برنامه ريزي ، علل مختلفي دارد  كه به  دو علــت  اشاره  مي گردد :                                    

1 ـ ممكن است تصور منفي از برنامه ريزي در ذهن دانش آموزان  باشد . اين دسته از دانش آموزان  فكر مي كنند كه با برنامه ريزي خودشان را با دست خود اسير و بنده ي برنامه ئ ريزي مي كنند و مجبورند آن را مو به مو اجرا كنند و ...در صورتي كه اين طور نيست و انعطاف پذيري جزو اصول برنامه ريزي است .

2 ـ ممكن است يك تجربه منفي و ناموفق دانش آموز را از برنامه ريزي سر خورده كرده باشد . اين دسته از دانش آموزان  بنا به دلايلي در اجراي برنامه ي خود موفق نبودند واين عدم موفقيت باعث سرخوردگي شان ودر نتيجه تجربه ي منفي براى شان شده است . آنچه كه اهميت دارد اين است كه اين فرد نبايستي اين عدم موفقيت در اجراي برنامه را به حساب برنامه ريزي بگذارد . بلكه بايد در صدد علت اصلي برايد و موانع را از بين ببرد .طبيعي است اين كار نيز نيازمند آن است كه دانش آموزان  پس از برنامه ريزي در جهت تقويت انگيزه و خويشتن داري خود تلاش كنند و با اعتماد به نفس بالا ، برنامه ي تنظيم شده خود را اجرا كنند و در برابر هر مشكل كوچكي كه پيش مي آيد خيلي سريع از كوره در نروند .

 


 

نوشته شده توسط سهیلا بخشی در یکشنبه سیزدهم اردیبهشت 1388 ساعت 17:56 موضوع | لینک ثابت